دیگر جا نیست

دیگر جا نیست
قلب ات پر از اندوه است
آسمان های تو آبی رنگی گرمایش را از دست داده است

زیر آسمانی بی رنگ و بی جلا زنده گی می کنی
بر زمین تو، باران، چهره ی عشق هایت را پر آبله می کند
پرندگانت همه مرده اند
در صحرایی که بی سایه و بی پرنده زنده گی می کی
آن جا که هر گیاه در انتظار سرود مرغی خاکستر می شود

دیگر جا نیست
قلب ات پر از اندوه است
خدایان همه آسمانهایت
        بر خاک افتاده اند
چون کودکی
بی پناه و تنها مانده ای
از وحشت می خندی
و غروری کودن از گریستن پرهیزت می دهد.

این است انسانی که از خود ساخته ای
از انسانی که من دوست می داشتم
که من دوست می دارم

دوشادوش زنده گی
        در همه نبردها جنگیده بودی
نفرین خدایان در تو کارگر نبود
اکنون ناتوان و سرد
مرا در برابر تنهایی
به زانو درمی آوری.

آیا تو جلوه ای از تقدیر مصنوع انسان های قرن مایی؟
انسان هایی که من دوست می داشتم
که من دوست می دارم؟

دیگر جا نیست
قلب ات پر از اندوه است.
می ترسی – به تو بگویم – تو از زنده گی می ترسی
از مرگ بیش از زنده گی
از عشق بیش از هر دو می ترسی.

به تاریکی نگاه می کنی
از وحشت می لرزی
و مرا در کنار خود
از یاد
    می بری.

------------------------------------------------

شعر: احمد شاملو

عکس: photo.net

اول نظر ار چه سرسری بود                       سرمایه و اصل دلبری بود

گر عشق وبال و کافری بود                        آخر نه بروی آن پری بود!؟

آن جام شراب ارغوانی                             وان آب حیات زندگانی

وان دیده بخت جاودانی                            آخر نه بروی آن پری بود!؟

زان رنگ تو گشته ایم بی رنگ                  زانسوی خرد هزار فرسنگ

گر روم گزید جان اگر زنگ                          آخر نه بروی آن پری بود!؟

در عشق پدید شد سپاهی                     در سایه چتر پادشاهی

افتاده دلم میان راهی                             آخر نه بروی آن پری بود!؟

همچون مه نو ز غم خمیدن                     چون سایه به رو و سر دویدن

از عالم دل ندا شنیدن                            آخر نه بروی آن پری بود!؟

آن مه که بسوخت مشتری را                   بشکست بتان آزری را

گر دل بگزید کافری را                              آخر نه بروی آن پری بود!؟

چون ماه نزار گشته شادیم                      کندر پی آفتاب رادیم

ور هم به خسوف در فتادیم                     آخر نه بروی آن پری بود!؟

ناموس شکسته ایم و مستیم                 صد توبه و عهد را شکستیم

ور دست و ترنج را بخستیم                     آخر نه بروی آن پری بود!؟

گر داد طریق عشق دادیم                       ور زان مه و آفتاب شادیم

ور دیده نو درو گشادیم                           آخر نه بروی آن پری بود!؟

آن دم که ز ننگ خویش رستیم               وان می که ز بوش مست مستیم

وان ساغرها که در شکستیم                   آخر نه بروی آن پری بود!؟

فصلی بجز این چهار فصلش                   نی فصل ربیع و اصل اصلش

گر لاف زدیم ما ز وصلش                        آخر نه بروی آن پری بود!؟

 .

شعر : مولانا - دیوان شمس

همه دانش ما به بیچارگیست ... به بیچارگان بر بباید گریست

 

به پالیز چون برکشد سرو شاخ
سر شاخ سبزش برآید ز کاخ
به بالای او شاد باشد درخت
چو بیندش بینا دل و نیک بخت
سزد گر گمانی برد بر سه چیز
کزین سه گذشتی چه چیزست نیز
هنر با نژادست و با کوهرست
سه چیزست و هر سه به بند اندر است
هنر کی بود تا نباشد گهر
نژاده بسی دیده ای بی هنر
گهر آنک از فر یزدان بود
نیازد به بد دست و بد نشنود
نژاد آنک باشد ز تخم پدر
سزد کاید از تخم پاکیزه بر
هنر گر بیاموزی از هر کسی
بکوشی و پیچی ز رنجش بسی
ازین هر سه گوهر بود مایه دار
که زیبا بود خلعت کردگار
چو هر سه بیابی خرد بایدت
شناسنده نیک و بد بایدت
چو این چار با یک تن آید به هم
برآساید از آز وز رنج و غم
مگر مرگ کز مرگ خود چاره نیست
وزین بدتر از بخت پتیاره نیست
...
اگر تندبادی برآید ز کنج
بخاک افکند نارسیده ترنج
ستمکاره خوانیمش ار دادگر
هنرمند دانیمش ار بی هنر
اگر مرگ دادست بیداد چیست
ز داد این همه بانگ و فریاد چیست
ازین راز جان تو آگاه نیست
بدین پرده اندر تو را راه نیست
همه تا در آز رفته فراز
به کس بر نشد این در راز باز
برفتن مگر بهتر آیدش جای
چو آرام آید به دیگر سرای
دم مرگ چون آتش هولناک
ندارد ز برنا و فرتوت باک
درین جای رفتن نه جای درنگ
بر اسپ فنا گر کشد مرگ تنگ
چنان دان که دادست و بیداد نیست
چو داد آمدش، جای فریاد نیست
جوانی و پیری به نزدیک مرگ
یکی دان چو اندر بدن نیست برگ
دل از نو ر ایمان گر آکنده ای
ترا خامشی به که تو بنده ای
برین کار یزدان ترا راز نیست
اگر جانت با دیو انباز نیست
به گیتی دران کوش چون بگذری
سرانجام نیکی بر خود بری
...
برداشت از بخشهای"سهراب" و "کیخسرو" ، شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی