اول نظر ار چه سرسری بود                       سرمایه و اصل دلبری بود

گر عشق وبال و کافری بود                        آخر نه بروی آن پری بود!؟

آن جام شراب ارغوانی                             وان آب حیات زندگانی

وان دیده بخت جاودانی                            آخر نه بروی آن پری بود!؟

زان رنگ تو گشته ایم بی رنگ                  زانسوی خرد هزار فرسنگ

گر روم گزید جان اگر زنگ                          آخر نه بروی آن پری بود!؟

در عشق پدید شد سپاهی                     در سایه چتر پادشاهی

افتاده دلم میان راهی                             آخر نه بروی آن پری بود!؟

همچون مه نو ز غم خمیدن                     چون سایه به رو و سر دویدن

از عالم دل ندا شنیدن                            آخر نه بروی آن پری بود!؟

آن مه که بسوخت مشتری را                   بشکست بتان آزری را

گر دل بگزید کافری را                              آخر نه بروی آن پری بود!؟

چون ماه نزار گشته شادیم                      کندر پی آفتاب رادیم

ور هم به خسوف در فتادیم                     آخر نه بروی آن پری بود!؟

ناموس شکسته ایم و مستیم                 صد توبه و عهد را شکستیم

ور دست و ترنج را بخستیم                     آخر نه بروی آن پری بود!؟

گر داد طریق عشق دادیم                       ور زان مه و آفتاب شادیم

ور دیده نو درو گشادیم                           آخر نه بروی آن پری بود!؟

آن دم که ز ننگ خویش رستیم               وان می که ز بوش مست مستیم

وان ساغرها که در شکستیم                   آخر نه بروی آن پری بود!؟

فصلی بجز این چهار فصلش                   نی فصل ربیع و اصل اصلش

گر لاف زدیم ما ز وصلش                        آخر نه بروی آن پری بود!؟

 .

شعر : مولانا - دیوان شمس

سلام دوستان
قراره از این به بعد شعر برگزیده ی هر جلسه ی شعر خوانی رو تو بلاگ بذاریم.اینم شعر منتخب این دفعه:

مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی          پر کن قدح که بی می مجلس ندارد آبی
وصف رخ چو ماهش در پرده راست نايد         مطرب بزن نوايی ساقی بده شرابی
شد حلقه قامت من تا بعد از اين رقيبت          زين در دگر نرانند ما را به هيچ بابی
در انتظار رو يت ما و اميدواری                       در عشوه ی وصالت ما و خيال و خوابی
مخمور آن دو چشمم آيا کجاست جامی         بيمار آن دو لعلم آخر کم از جوابی
حافظ چه می نهی دل تو در خيال خوبان         کی تشنه سير گردد از لمعه سرابی